Czy Polska jest bezpieczna w razie wojny? Analiza 2026

Polska wchodzi w 2026 rok jako państwo o najwyższych wydatkach obronnych w NATO względem PKB — sięgających niemal 4,8 proc., czyli ok. 200 mld zł. Armia liczy ponad 217 tys. żołnierzy, a do magazynów trafiają F-35, Abramsy, K2 i wyrzutnie K239. Sojusz Północnoatlantycki, artykuł 5 i ok. 8,5 tys. amerykańskich żołnierzy na naszej ziemi tworzą zewnętrzny parasol odstraszający.

Słabsze ogniwa pozostają jednak widoczne gołym okiem — obrona cywilna zaczyna nadrabiać dekady zaniedbań, schronów wystarczy realnie dla niespełna 4 proc. mieszkańców, a struktura armii nadal odbiega od pełnej gotowości frontowej. Bezpieczeństwo w razie wojny zależy więc nie od jednej liczby, ale od splotu czynników: sojuszy, sprzętu, zaplecza, ludzi i woli walki.

Krótka odpowiedź brzmi: tak, Polska jest jednym z najlepiej przygotowanych państw NATO na wschodniej flance, choć słowo „bezpieczna” w 2026 roku oznacza co innego niż dekadę temu — to bezpieczeństwo aktywne, kupowane codziennie kontraktami, schronami i dyplomacją, a nie raz na zawsze.

Stan polskiej armii w 2026 roku: liczby, które robią wrażenie

Wojsko Polskie weszło w 2026 rok z 217 075 żołnierzami na ewidencji — taką liczbę 1 stycznia podał Sztab Generalny WP. To wzrost niemal dwukrotny względem 2020 roku, gdy mundur nosiło 110 tys. zawodowców. Średnia wieku żołnierza wynosi 34,9 lat, kobiety stanowią 17 proc. stanu, a retencja w służbie zawodowej osiągnęła w ubiegłym roku poziom 94,5 proc. — rekordowy w XXI wieku.

Liczebność to jednak tylko fasada. Pod nią kryje się złożona struktura: ok. 155,5 tys. żołnierzy zawodowych (stan z 21 stycznia 2026 r. według odpowiedzi MON dla Defence24), 16,7 tys. ochotników w dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej oraz blisko 38 tys. „terytorialsów”. Plan rozwoju Sił Zbrojnych RP na lata 2025–2039 zakłada dojście do 300 tys. żołnierzy w czynnej służbie i drugich 200 tys. w rezerwie. Pół miliona pod bronią — taki cel postawiło sobie polskie państwo.

Wojska Lądowe w 2026 roku obejmują maksymalnie 75 338 etatów zawodowych, jak wynika z załączników do budżetu MON. To istotny niuans: gdyby agresor uderzył dziś, w pierwszej linii frontu obsadzającej czołgi, bwp-y i artylerię stanęłoby realnie 65–75 tys. zawodowych żołnierzy lądowych, wspartych Wojskami Obrony Terytorialnej i ochotnikami z DZSW. Reszta sił służy w lotnictwie, marynarce, dowodzeniu, wsparciu i wojskach specjalnych.

Sprzęt, który zmienia układ sił w Europie

W magazynach i hangarach polskiej armii w 2026 roku zaczyna się to, o czym przez trzydzieści lat mogli pomarzyć tylko stratedzy. Kończą się dostawy 250 amerykańskich Abramsów M1A2 SEPv3 zakontraktowanych w 2022 r. Doliczając 116 używanych Abramsów starszej generacji, Polska będzie dysponować łącznie 366 czołgami z gwiazdą USA na korpusie. Równolegle z portów wyładowywane są koreańskie K2 Black Panther — mamy ich już co najmniej 180, a w połowie 2025 r. podpisano kontrakt na kolejne 180 sztuk. Część kolejnej transzy ma trafić do montażu w Bumarze-Łabędach w latach 2028–2030.

Pierwsze polskie F-35A Lightning II zostaną oficjalnie odebrane w 2026 roku — łącznie zamówiliśmy 32 maszyny piątej generacji. W tle dochodzą śmigłowce szturmowe AH-64E Apache (docelowo 96 sztuk), wyrzutnie K239 Chunmoo (program Homar-K, do 2029 r. ma być ich 290), HIMARS-y, armatohaubice Krab i K9 Thunder, oraz bojowe wozy piechoty Borsuk wchodzące właśnie do produkcji seryjnej. Marynarka Wojenna nadrabia dekady, zamawiając fregaty Miecznik i okręty podwodne w programie Orka.

Po stronie obrony powietrznej kluczowe są baterie Patriot programu Wisła, system krótkiego zasięgu Narew z polskim pociskiem Piorun oraz — wymuszony wrześniowymi prowokacjami z 2025 r. — przyspieszony zakup zestawów antydronowych w programie San. Po incydencie z 21 rosyjskimi dronami nad polskim niebem politycy nagle przypomnieli sobie, że tania broń ze sklejki potrafi sparaliżować państwo gorzej niż drogi pocisk balistyczny.

Wydatki obronne — Polska liderem NATO

Budżet obronny na 2026 rok przekracza 200 mld zł, co oznacza ok. 4,8 proc. PKB. Według raportu NATO „Defence Expenditure of NATO Countries 2014–2025” żaden inny członek Sojuszu nie przeznacza tak dużej części gospodarki na obronność. Średnia w NATO wynosi ok. 2,7 proc., a większość zachodnich sojuszników dopiero podchodzi do progu 3,5 proc. PKB, do którego mają dojść do 2035 roku zgodnie z ustaleniami z haskiego szczytu Sojuszu.

Skala wydatków jest tak duża, że budzi zarówno entuzjazm, jak i pytania o granice finansowej elastyczności państwa. Z kwoty 201 mld zł na obronę narodową w 2026 r. blisko 73,7 mld zł pochodzi z Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych — finansowanego w dużej mierze obligacjami i kredytami. Cytując dane Dziennika Zbrojnego: realne wydatki na zdolności bojowe, po odjęciu obrony cywilnej, kosztów obsługi zadłużenia i Funduszu Dróg Obronnych, to 187,7 mld zł, czyli 4,51 proc. PKB.

Polska jest w 2026 roku jedynym państwem NATO bez czynnych działań wojennych, które oddaje blisko 5 proc. PKB na obronność. Wyższe wskaźniki notują wyłącznie kraje znajdujące się w stanie wojny lub bezpośredniego zagrożenia: Ukraina, Izrael, Rosja, Arabia Saudyjska.

Dane: oficjalny raport NATO „Defence Expenditure of NATO Countries 2014–2025” oraz analizy Forecast International ze stycznia 2026.

Parasol sojuszniczy: NATO, artykuł 5 i amerykański gwarant

Polska bezpieczeństwo czerpie z dwóch źródeł: własnych zdolności i sojuszy. Drugi filar jest historycznie silniejszy. Artykuł 5 Traktatu Waszyngtońskiego z 1949 r. mówi jasno — atak zbrojny na jednego sojusznika jest atakiem na wszystkich. W historii Sojuszu został uruchomiony tylko raz, po zamachach 11 września 2001 r. Krytycy podnoszą, że klauzula ta nie jest automatyczna — każde państwo wspiera napadniętego „zgodnie ze swoimi procedurami konstytucyjnymi”. Jednak siła odstraszania nie polega na automatyzmie, lecz na ryzyku, którego potencjalny agresor musi się obawiać.

Na początku 2026 r. w Polsce stacjonuje ok. 8,5 tys. żołnierzy amerykańskich oraz ok. 1400 żołnierzy z innych państw Sojuszu — to informacja, którą wiceminister Paweł Zalewski przedstawił przed Sejmową Komisją Obrony Narodowej w styczniu. Obecność USA koncentruje się w siedmiu lokalizacjach o znaczeniu strategicznym: w Redzikowie pracuje baza tarczy antyrakietowej Aegis Ashore z pociskami SM-3, w Powidzu znajduje się hub logistyczny i magazyny brygady pancernej, w Poznaniu wysunięte dowództwo 5. Korpusu US Army, w Bemowie Piskim wielonarodowa grupa bojowa NATO Battle Group Poland.

Zachodnia flanka utrzymuje ABCT, pancerną brygadową grupę bojową rotującą się w Żaganiu, Świętoszowie, Bolesławcu, Skwierzynie i Toruniu. Z Łasku startują amerykańskie F-15 i F-16 w ramach misji NATO Air Shielding, z Mirosławca operują bezzałogowce, w Lublińcu szkolą się siły specjalne. Po wrześniowych prowokacjach z 2025 r. Holandia wysłała do Polski cztery F-35A i baterię Patriot, działające w ramach operacji Eastern Sentry.

Powstaje jednak rysa. W maju 2026 r. Pentagon poinformował, że nie planuje rotacji jednej z brygad amerykańskich w Polsce — pierwszy realny sygnał, że Stany Zjednoczone wchodzą w fazę strategicznego odwrotu z Europy. Większość obiektów pozostanie, ale każda redukcja zwiększa nacisk na europejski filar NATO. Niemcy zapowiedziały budowę największej konwencjonalnej armii w Europie i zniosły konstytucyjne limity zadłużenia, by ją sfinansować. Niemiecka brygada na stałe wraca do Litwy, brytyjskie i francuskie jednostki ćwiczą w Polsce. Wschodnia flanka się umacnia, choć w innym składzie niż dekadę temu.

Tarcza Wschód — fortyfikacja XXI wieku

Wzdłuż granicy z Białorusią i obwodem królewieckim trwa największe od II wojny światowej przedsięwzięcie inżynieryjne na ziemiach polskich. Narodowy Program Odstraszania i Obrony „Tarcza Wschód” w 2025 r. zabezpieczył inżynieryjnie 60 km granicy — w tym 10 km umocnień linearnych i 50 km na bazie magazynów z asortymentem do błyskawicznego blokowania szlaków. Sztab Generalny WP zapowiada, że do końca 2026 r. zabezpieczone będzie blisko 260 km granicy państwowej, co da pokrycie ponad 38 proc. odcinka objętego programem.

Lądowa granica z Rosją mierzy 232 km (104 km z obwodem królewieckim plus dłuższy odcinek z Białorusią — łącznie z Białorusią Polska graniczy na 418 km), do tego dochodzi 22 km granicy morskiej z Rosją w rejonie Mierzei Wiślanej. Tarcza Wschód obejmuje pas instalacji sięgający nawet do 50 km w głąb kraju: zapory przeciwczołgowe, mosty z ładunkami do detonacji, składy materiałów inżynieryjnych, sensory wczesnego ostrzegania, drony rozpoznawcze, systemy walki radioelektronicznej.

Program kosztował w 2025 r. ponad 870 mln zł z budżetu MON (nie licząc środków unijnych), a na 2026 r. zaplanowano ok. 500 mln zł. Od połowy 2026 r. w rozbudowę infrastruktury inżynieryjnej włączą się wojska sojusznicze — to deklaracja Sztabu Generalnego WP. Podobne projekty realizują kraje bałtyckie w ramach Bałtyckiej Linii Obrony oraz Finlandia wzdłuż 1340 km granicy z Rosją.

Po co Polsce mur w epoce dronów?

Krytycy programu pytają, czy fortyfikacje mają sens w czasach, gdy Shahed-136 pokonuje 2 tys. km i omija każdą zaporę przeciwczołgową. Pytanie jest słuszne, ale niepełne. Tarcza Wschód nie zastępuje obrony powietrznej — ona uzupełnia ją w domenie lądowej. Doświadczenie wojny rosyjsko-ukraińskiej pokazało, że pierwsze 72 godziny konfliktu rozstrzygają o powodzeniu szybkiego natarcia pancernego. Każdy zniszczony most, każdy zaminowany szlak, każde pole z zaporami spowalnia agresora i daje czas na mobilizację. Mur z metalu, betonu i logistyki to dziś nie anachronizm, lecz forma kupowania czasu.

Obrona cywilna — najsłabsze ogniwo

I teraz strona ciemna. Według inwentaryzacji Państwowej Straży Pożarnej z 2024–2025 r. w Polsce zidentyfikowano blisko 4,5 tys. obiektów ochronnych — schronów, ukryć i miejsc doraźnego schronienia. Realne miejsce w nich miało wówczas mniej niż 4 proc. mieszkańców kraju, czyli ok. 1,4 mln osób przy populacji 37,5 mln. Ponad dwie trzecie skontrolowanych obiektów nie spełniało podstawowych wymagań technicznych. Dekady zaniedbań kosztowały więcej, niż się komukolwiek wydawało.

Sytuacja zaczyna się zmieniać. 1 stycznia 2026 r. weszła w życie ustawa o ochronie ludności i obronie cywilnej z grudnia 2024 r. — tak zwana „ustawa schronowa”. Rozporządzenia wykonawcze obowiązują od listopada 2025 r. i wprowadzają trzystopniową klasyfikację budowli ochronnych: ukrycia U-1/U-2/U-3 oraz schrony S-1/S-2/S-3, różniące się odpornością na odłamki, ostrzał, falę uderzeniową i promieniowanie. Program Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej na lata 2025–2026 dysponuje budżetem 34 mld zł, z czego 16,7 mld zł trafiło na 2025 r., a 17,2 mld zł na 2026.

Cele są ambitne, ale daleko jeszcze do norm szwajcarskich czy fińskich, gdzie każdy obywatel ma zagwarantowane miejsce w schronie. W Polsce ustawa zakłada zapewnienie ochrony 50 proc. ludności na zagrożonym terenie miejskim (w tym 25 proc. w budowlach ochronnych) oraz 25 proc. poza miastami (15 proc. w schronach). Nowe budynki wielorodzinne i obiekty użyteczności publicznej będą musiały od 2026 r. mieć przewidzianą funkcję ochronną — najczęściej w piwnicach i garażach podziemnych. Dla deweloperów to dodatkowy koszt; dla nabywców — wzrost cen mieszkań, ale i argument za bezpieczeństwem.

Co już teraz może zrobić obywatel

MSWiA uruchomiło narzędzie „Gdzie się ukryć”, dostępne online i w aplikacji mobilnej, które pokazuje najbliższe punkty schronienia względem aktualnej lokalizacji. To pierwsza tego typu mapa w historii państwa polskiego. Praktyczne rady, których warto się trzymać:

• Plecak ewakuacyjny — kompletny zestaw na 72 godziny: woda (3 l/osobę), żywność w puszkach lub liofilizat, latarka czołowa, powerbank, dokumenty w wodoodpornym etui, gotówka w drobnych nominałach, podstawowa apteczka z lekami osobistymi, radioodbiornik na baterie, gwizdek, folia NRC. Co pół roku — przegląd dat ważności.
• Plan rodzinny — ustalone miejsce zbiórki w mieście i poza nim, dwa numery kontaktowe (jeden lokalny, jeden zagraniczny), znajomość trasy ewakuacji z domu, szkoły i pracy. Dzieci powinny umieć opisać swój adres i numer telefonu rodzica.
• Zapasy w domu — woda i żywność na minimum 7 dni dla każdego domownika, leki podstawowe i przewlekłe na 30 dni, tabletki jodu (kupowane na receptę lub w aptece bez recepty w określonych dawkach), filtr do wody, świece, zapałki w wodoodpornym pojemniku, gaśnica.
• Identyfikacja schronu — sprawdź w aplikacji MSWiA „Gdzie się ukryć”, gdzie jest najbliższe miejsce ochrony względem twojego mieszkania i pracy. Część obiektów to zwykłe piwnice budynków publicznych — szkoły, urzędu, parkingu podziemnego — oznaczonych niebieskim trójkątem na pomarańczowym tle.
• Komunikacja na czas „W” — w razie kryzysu internet i sieci komórkowe zawodzą jako pierwsze. Warto mieć tani radioodbiornik FM na baterie, listę częstotliwości lokalnego rozgłośni i krajówki Polskiego Radia.

Z osobistego doświadczenia z 2022 r., kiedy w pierwszych tygodniach po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w polskich aptekach zabrakło tabletek jodu i mleka w proszku, wynika jedna prosta lekcja: kupować na spokojnie, kiedy w sklepach jest wszystko. Panika kasuje racjonalność i półki w ciągu godzin.

Czy Rosja realnie zaatakuje Polskę?

Pytanie wisi w polskim powietrzu od lutego 2022 r. Według sondażu UCE Research dla Onetu z maja 2026 r. ponad połowa Polaków obawia się, że jeszcze w 2026 roku Rosja może podjąć działania militarne wobec państw NATO w Europie Środkowo-Wschodniej. Sekretarz generalny NATO Mark Rutte ostrzegał pod koniec 2025 r., że Sojusz musi być gotowy na wojnę „na skalę, jaką znosili nasi dziadkowie i pradziadkowie”. Szwedzka Wojskowa Służba Wywiadu i Bezpieczeństwa (MUST) w corocznym raporcie oceniła, że w perspektywie 3–5 lat Rosja będzie zdolna do większych operacji wojskowych przeciwko Zachodowi.

Z drugiej strony — Rosja w 2026 r. nadal toczy wojnę w Ukrainie, jej zasoby ludzkie i sprzętowe są mocno nadwyrężone, a perspektywa otwarcia drugiego frontu przeciwko NATO oznaczałaby konfrontację z 32 państwami dysponującymi łącznie wydatkami obronnymi przekraczającymi bilion dolarów rocznie. Pełnoskalowa inwazja na Polskę jest scenariuszem mało prawdopodobnym w krótkim okresie, ale nie sposób go wykluczyć w perspektywie 5–10 lat, jeśli Rosja zwycięży w Ukrainie i odbuduje potencjał.

Bardziej realne są scenariusze poniżej progu wojny: prowokacje dronowe (już je przerabialiśmy we wrześniu 2025 r., gdy 21 rosyjskich dronów wleciało w polską przestrzeń powietrzną), ataki hybrydowe na infrastrukturę krytyczną, sabotaż logistyczny, dezinformacja, instrumentalna migracja przez granicę z Białorusią, prowokacje morskie na Bałtyku, ataki cybernetyczne na sieci energetyczne i transportowe. To wojna inna od tej, jaką znaliśmy z podręczników — wojna, która już trwa, tylko nie wszyscy ją tak nazywają.

Czarne łabędzie i scenariusz najgorszy

W razie pełnoskalowej agresji konwencjonalnej Polska ma plany. Mobilizacja obejmie rezerwistów (200 tys. docelowo), żołnierzy WOT (38 tys.), DZSW (16,7 tys.) i zawodowców (155 tys.). Tarcza Wschód spowolni nacierającego przeciwnika; obrona powietrzna Patriotów, NASAMS i Narwi osłoni najważniejsze cele; lotnictwo F-16, F-35 i FA-50 będzie ścierać się o panowanie w powietrzu. NATO uruchomi artykuł 5 — z dużym prawdopodobieństwem, choć bez gwarancji automatyzmu — i siły sojusznicze (Joint Expeditionary Force, korpus US Army stacjonujący w Niemczech, brygady niemieckie, brytyjskie, francuskie) wejdą na polskie terytorium.

Polska nie jest Ukrainą — jest sojusznikiem NATO i UE, ma traktatowe gwarancje bezpieczeństwa, infrastrukturę do przyjęcia sojuszników, własną nowoczesną armię oraz lotnictwo zdolne do działań ofensywnych. Atak na Polskę byłby dla Rosji decyzją samobójczą i Kreml o tym wie. Co nie znaczy, że nie wie tego inaczej w 2028 czy 2030 r., gdy układ sił może wyglądać inaczej.

Słabe punkty, których nie da się zignorować

Polska na 2026 r. ma kilka strukturalnych słabości, które nawet największy budżet obronny nie zlikwiduje z dnia na dzień. Warto je nazwać, bo właśnie tego brakuje w optymistycznych przekazach rządowych.

1. Niedobór amunicji artyleryjskiej — produkcja krajowych 155 mm pocisków rośnie, ale wciąż jesteśmy uzależnieni od dostaw zagranicznych. Wojna w Ukrainie wyssała europejskie magazyny i polska zbrojeniówka dopiero buduje moce.
2. Obrona przeciwdronowa — pierwsze umowy programu San dopiero wchodzą w fazę realizacji. Tani drony klasy Shahed pozostają trudne do przechwycenia w skali masowej.
3. Marynarka Wojenna — większość okrętów to konstrukcje z czasów PRL lub wczesnych lat 90. Fregaty Miecznik i okręty podwodne Orka wejdą do służby najwcześniej w drugiej połowie lat 30.
4. Demografia — przy spadającym pokoleniu 20-latków utrzymanie 300 tys. armii do 2039 r. wymaga skutecznej rekrutacji, lepszego pakietu socjalnego i prawdopodobnie powrotu do jakiejś formy zasadniczego przeszkolenia.
5. Obrona cywilna — schrony, magazyny strategiczne, plany ewakuacji ludności, system ostrzegania SMS-em — wszystko to dopiero powstaje. Nadrabianie zajmie co najmniej dekadę.
6. Zależność od USA — sygnały o wycofaniu części wojsk amerykańskich pokazują, że polski model bezpieczeństwa nie może opierać się wyłącznie na Waszyngtonie. Filar europejski musi zostać wzmocniony.

Każdy z tych punktów to zadanie domowe na najbliższe 5–10 lat. Żaden z nich nie skreśla polskiej armii — wszystkie razem przypominają, że bezpieczeństwo to proces, nie stan.

Mocne strony: dlaczego Polska zaskakuje analityków

Po stronie aktywów lista jest długa i naprawdę imponująca. Polska weszła w 2026 r. z największymi nominalnymi wydatkami obronnymi w Europie Środkowo-Wschodniej — 200 mld zł, czyli ok. 50 mld dolarów. Wojsko Polskie jest największą armią lądową w NATO w Europie po Turcji i Niemczech, jeśli liczyć tylko żołnierzy zawodowych. Pancerne uzbrojenie (Abrams, K2, Leopard 2) stawia nas w pierwszej trójce europejskich potęg pancernych. Artyleria rakietowa (HIMARS, K239 Chunmoo) daje zdolność rażenia celów do 300 km w głąb terytorium przeciwnika. Lotnictwo z F-35, modernizowanymi F-16 i FA-50 buduje fundament obrony powietrznej V generacji.

Polski przemysł zbrojeniowy — PGZ, HSW, WB Group, Rosomak — staje się eksporterem netto, sprzedając Kraby do Ukrainy, drony do innych państw NATO, transportery Rosomak za granicę. Polska weszła do programu unijnego SAFE, gdzie zgłosiła 139 projektów, w tym 26 dla Tarczy Wschód. Geograficznie nasz kraj jest hubem logistycznym całej wschodniej flanki — porty w Gdańsku i Gdyni, kolej, lotniska w Powidzu, Łasku, Mińsku Mazowieckim. Bez Polski NATO nie zaopatrzy państw bałtyckich. Bez Polski Sojusz nie obroni wschodniej flanki. To geopolityczna pozycja, której nie da kupić się za żadne pieniądze.

Dane oparte na publikacjach Sztabu Generalnego WP, Ministerstwa Obrony Narodowej, raportach Defence24 oraz raporcie NATO o wydatkach obronnych 2014–2025.

Co każdy z nas może zrobić dziś

Bezpieczeństwo państwa nie zaczyna się w sztabie generalnym — zaczyna się w szufladzie z dokumentami, w przedpokoju z plecakiem, w głowie z planem. Tej prostej prawdy uczy każda armia, która kiedykolwiek musiała mobilizować społeczeństwo. Po fińsku nazywa się to henkinen maanpuolustus — duchowa obrona ojczyzny. Po polsku — zdrowy rozsądek.

Po pierwsze, sprawdź aktualność swoich dokumentów: dowód osobisty, paszport, prawo jazdy, akty urodzenia dzieci. W razie kryzysu urzędy zamykają się jako pierwsze. Po drugie, miej zapas żywności i wody na tydzień — to nie paranoja, lecz norma w krajach skandynawskich. Po trzecie, naucz dzieci, jak się zachować w razie alarmu — gdzie iść, do kogo zadzwonić, czego nie robić. Po czwarte, znaj swój najbliższy schron lub miejsce doraźnego schronienia. Po piąte, zapisz się na szkolenie WOT albo kurs pierwszej pomocy — wiedza ratuje życie częściej niż broń.

To nie wezwanie do panikowania, lecz do dojrzałości. Państwa nordyckie, Szwajcaria czy Izrael od dekad uczą obywateli odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo. Polska dopiero teraz, po dwóch dekadach „końca historii”, wraca do tego myślenia. I dobrze. Społeczeństwo, które potrafi przetrwać pierwsze 72 godziny kryzysu, daje swojej armii czas na zorganizowanie obrony — a swoim sojusznikom na przybycie z pomocą.

Polska w 2026 r. jest bezpieczniejsza, niż była kiedykolwiek od 1989 r. — i jednocześnie świadoma, jak kruche jest to bezpieczeństwo. Twarda siła w postaci 200 mld zł budżetu, 217 tys. żołnierzy, Abramsów, F-35 i artykułu 5 buduje fundament. Miękka siła w postaci obrony cywilnej, świadomości społecznej i sojuszy — uzupełnia ją. Wojna w Europie nie skończyła się w Buczy. Toczy się dalej, w innych formach. I właśnie dlatego nasza odpowiedź musi być codzienna, cierpliwa, systematyczna.

Pytanie „czy Polska jest bezpieczna w razie wojny” nie ma jednoznacznej odpowiedzi w stylu „tak” lub „nie”. Ma odpowiedź warunkową: tak, jeśli będziemy konsekwentnie modernizować armię, rozbudowywać Tarczę Wschód, naprawiać obronę cywilną, utrzymywać silne sojusze i — co najtrudniejsze — utrzymywać społeczeństwo gotowe do wysiłku. Polska 2026 daje sobie szanse, jakich nie miała przez stulecia. Co zrobimy z tą szansą, zależy już od nas wszystkich — od polityka, generała, nauczyciela, rodzica.