W czerwcu 2026 funt szterling znalazł się w wyraźnej defensywie, oscylując wokół poziomu 1,32 dolara amerykańskiego i blisko 4,95 złotego. Nagła rezygnacja premiera Keira Starmera, słabe dane makroekonomiczne z Wysp oraz ostrożna postawa Banku Anglii na tle siły dolara stworzyły mieszankę, która skutecznie odstrasza inwestorów od aktywów w funtach. Te czynniki nakładają się na chroniczne problemy strukturalne brytyjskiej gospodarki – od deficytu na rachunku bieżącym po wysoki poziom zadłużenia publicznego – tworząc presję, która w krótkim czasie potrafi zmienić wartość waluty o kilka procent.
Polityczna niepewność po odejściu Starmera podnosi premię za ryzyko fiskalne, a rynki już wyceniają możliwe poluzowanie polityki pod nowym przywództwem. Jednocześnie słaby wzrost gospodarczy i luzujący się rynek pracy ograniczają przestrzeń dla wyższych stóp procentowych, co dodatkowo ciąży funtowi. Dla Polaków z oszczędnościami w GBP, planujących wyjazdy na Wyspy lub otrzymujących przelewy z Wielkiej Brytanii oznacza to konkretne zmiany w codziennym budżecie – od tańszych zakupów po wahania wartości przychodów.
Polityczna burza nad Downing Street i jej wpływ na walutę
Rezygnacja Keira Starmera ogłoszona 22 czerwca 2026 roku nie była zaskoczeniem dla obserwatorów rynku, ale jej skala i tempo wywołały natychmiastową reakcję inwestorów. Ciężkie straty Partii Pracy w wyborach lokalnych w maju, bunt wewnątrzpartyjny, spadające sondaże i kontrowersje wokół nominacji Petera Mandelso na ambasadora w USA nadszarpnęły zaufanie do stabilności rządu. Starmer, który jeszcze dwa lata wcześniej wygrał miażdżącą większością, stracił poparcie własnej frakcji na tyle, że uznał dalsze kierowanie partią za niemożliwe przed kolejnymi wyborami powszechnymi.
Nowy lider – faworytem pozostaje Andy Burnham – postrzegany jest jako bardziej skłonny do zwiększania wydatków publicznych. Rynki natychmiast zaczęły doliczać wyższą premię za ryzyko fiskalne do brytyjskich obligacji skarbowych (gilts). Wyższe rentowności obligacji same w sobie nie zawsze wspierają walutę, gdy towarzyszy im obawa o większy deficyt budżetowy i potrzebę emisji nowego długu. Inwestorzy zagraniczni, którzy finansują brytyjski deficyt na rachunku bieżącym, zaczęli redukować pozycje w funtach, sprzedając je na rzecz bezpieczniejszych aktywów w dolarze czy franku szwajcarskim.
To klasyczny mechanizm rynkowy: niepewność polityczna podnosi koszt kapitału dla gospodarki i obniża atrakcyjność waluty krajowej. Funt, który jeszcze w styczniu 2026 sięgał 1,38 dolara, w marcu testował minima przy 1,318, a w czerwcu ponownie zbliżył się do tych poziomów. Każdy komunikat o możliwym przesunięciu w stronę luźniejszej polityki fiskalnej działa jak sygnał sprzedaży.
Słaba kondycja gospodarki – hamulec dla funta
Gospodarka Wielkiej Brytanii w 2026 roku nie daje powodów do optymizmu. Według Banku Anglii wzrost PKB w pierwszym kwartale wyniósł 0,6 proc., ale dynamika bazowa oscylowała wokół zaledwie 0,2 proc. W kwietniu miesięczny odczyt PKB był ujemny (-0,1 proc.). Rynek pracy wyraźnie się luzuje – stopa bezrobocia zbliża się do 5 proc., liczba wakatów spada, a liczba wniosków o zasiłek dla bezrobotnych rośnie szybciej niż oczekiwano.
Słaby popyt wewnętrzny i ostrożność firm przekładają się bezpośrednio na mniejsze zapotrzebowanie na funta. Inwestorzy zagraniczni chętniej lokują kapitał w gospodarkach, które rosną i oferują wyższe realne stopy zwrotu. Gdy wzrost jest anemiczny, a bezrobocie rośnie, naturalną reakcją jest oczekiwanie na obniżki stóp procentowych przez bank centralny – a to z kolei osłabia walutę już w fazie antycypacji.
Dodatkowo Wielka Brytania od lat boryka się z ujemnym saldem rachunku bieżącego (deficyt na poziomie kilku procent PKB). Oznacza to, że kraj musi co kwartał przyciągać zagraniczny kapitał portfelowy. W środowisku globalnej awersji do ryzyka lub przy wyższych rentownościach w USA ten kapitał odpływa szybciej, a funt płaci za to spadkiem kursu.
Bank Anglii – decyzje, które nie dodają skrzydeł
18 czerwca 2026 roku Komitet Polityki Pieniężnej Banku Anglii utrzymał główną stopę procentową na poziomie 3,75 proc. (głosowanie 7 do 2, przy czym dwie osoby optowały za podwyżką do 4 proc.). Inflacja CPI w maju spadła do 2,8 proc., ale bank prognozuje tymczasowy wzrost powyżej 3,25 proc. w czwartym kwartale z powodu efektów cen energii związanej z sytuacją na Bliskim Wschodzie.
Decyzja o utrzymaniu stóp przy jednoczesnym łagodnym tonie komunikatu została odebrana jako raczej gołębia. Rynek już wcześniej wyceniał dwie-trzy obniżki w drugiej połowie 2026 roku. Gdy bank centralny sygnalizuje gotowość do luzowania polityki pieniężnej szybciej niż konkurenci (np. Fed), różnica stóp procentowych działa na niekorzyść waluty. Inwestorzy wycofują kapitał z carry trade’ów opartych na funcie i przenoszą go tam, gdzie realne stopy pozostają wyższe.
Co ciekawe, dwa głosy za podwyżką pokazały wewnętrzny podział w Komitecie – część członków obawia się utrwalenia inflacji powyżej celu. Ta niejednoznaczność dodatkowo zwiększa zmienność i premię za ryzyko wokół funta.
Siła dolara amerykańskiego – globalny kontekst
Funt nie spada w próżni. W czerwcu 2026 roku dolar zyskiwał na sile dzięki solidnym danym z amerykańskiego rynku pracy (silny raport NFP) i spekulacjom o możliwym opóźnieniu cyklu obniżek stóp przez Fed. Gdy inwestorzy globalni szukają bezpiecznej przystani lub wyższych rentowności, naturalnie kierują się ku dolarowi. Para GBP/USD jest szczególnie wrażliwa na relatywną siłę amerykańskiej waluty – każde umocnienie dolara automatycznie osłabia funta.
Dodatkowo napięcia geopolityczne (Bliski Wschód, energia) podbijają popyt na dolara jako walutę rezerwową. W takim środowisku funt, postrzegany jako waluta bardziej ryzykowna w grupie G10, traci podwójnie – zarówno z powodów krajowych, jak i globalnych przepływów kapitału.
Mechanizmy rynkowe w praktyce – jak funt traci wartość
Wartość funta kształtuje się przede wszystkim przez podaż i popyt na rynku walutowym. Gdy inwestorzy zagraniczni sprzedają brytyjskie obligacje lub akcje, muszą najpierw sprzedać funty, by kupić inną walutę. To zwiększa podaż funtów na rynku i obniża jego kurs. Polityczna niepewność i słabe dane gospodarcze przyspieszają ten proces.
Różnice stóp procentowych działają jak magnes. Wysokie stopy w UK przyciągały kapitał w carry trade’ach – pożyczano taniej w euro lub jenie i inwestowano w aktywa brytyjskie. Gdy rynek zaczyna oczekiwać obniżek stóp BoE szybciej niż w innych krajach, te pozycje są zamykane – znów sprzedaje się funty. Efekt jest natychmiastowy i często wyprzedza rzeczywiste decyzje banku centralnego.
Nie bez znaczenia pozostaje też deficyt na rachunku bieżącym. Gospodarka, która wydaje więcej niż zarabia na handlu zagranicznym, musi nieustannie przyciągać kapitał z zewnątrz. Gdy ten kapitał staje się droższy lub mniej dostępny (wyższe globalne stopy, większa awersja do ryzyka), funt musi się osłabić, by zrównoważyć bilans płatniczy.
Co to oznacza dla Polaków – praktyczne konsekwencje
Kurs funta na poziomie około 4,92–4,96 zł (stan na 23 czerwca 2026) oznacza, że za jednego funta dostajemy mniej złotych niż jeszcze kilka miesięcy wcześniej. Dla osób otrzymujących wynagrodzenie lub emeryturę z Wielkiej Brytanii to bezpośredni spadek siły nabywczej w Polsce. Z drugiej strony – wyjazdy do UK, zakupy online z brytyjskich sklepów czy wakacje na Wyspach stają się relatywnie tańsze.
Osoby posiadające oszczędności w funtach lub inwestujące w brytyjskie aktywa powinny monitorować przede wszystkim komunikaty nowego lidera Partii Pracy oraz kolejne decyzje Banku Anglii. Kluczowe będą też amerykańskie dane makro – im silniejszy dolar, tym większa presja na funta. W dłuższej perspektywie stabilizacja polityczna i powrót wzrostu gospodarczego w UK mogłyby odwrócić trend, ale na razie dominuje narracja ostrożności i wyczekiwania.
Tabela: Główne czynniki wpływające na spadek funta w czerwcu 2026
| Czynnik | Mechanizm wpływu na GBP | Stan na czerwiec 2026 | Siła wpływu |
|---|---|---|---|
| Niepewność polityczna (rezygnacja Starmera) | Wzrost premii za ryzyko fiskalne, odpływ kapitału zagranicznego | Wysoka – leadership contest, obawy o luźniejszą politykę fiskalną | Bardzo silna |
| Słabe dane gospodarcze (PKB, rynek pracy) | Niższy popyt na walutę, oczekiwania na obniżki stóp | Wzrost PKB bazowy ~0,2%, bezrobocie ~4,9–5% | Silna |
| Polityka Banku Anglii | Utrzymanie stóp przy gołębim tonie, rynkowe wyceny cięć | Stopa 3,75%, inflacja 2,8% (maj), prognoza >3,25% w Q4 | Silna |
| Siła dolara amerykańskiego | Globalny przepływ kapitału do USD, wyższe rentowności w USA | Silne dane NFP, spekulacje o opóźnieniu cięć Fed | Bardzo silna |
| Deficyt na rachunku bieżącym | Konieczność przyciągania zagranicznego kapitału, wrażliwość na awersję do ryzyka | Utrzymujący się deficyt rzędu kilku % PKB | Umiarkowana |
Dane pochodzą z Banku Anglii (czerwiec 2026) oraz raportów Office for National Statistics.
Obserwując te wszystkie elementy razem, widać wyraźnie, dlaczego funt w czerwcu 2026 roku traci grunt pod nogami. To nie pojedynczy czynnik, lecz ich kumulacja – polityka, gospodarka, decyzje banku centralnego i globalny kontekst dolara – tworzy presję, która w krótkim czasie potrafi zmienić obraz rynku walutowego. Dla wszystkich, którzy mają styczność z funtem, najbliższe tygodnie i miesiące będą testem nerwów i cierpliwości.
